Nawigacja
Reklama
BIP

Statystyki reklamowe
Aktualnie online
-> Gości online: 1

-> Użytkowników online: 0

-> Łącznie użytkowników: 2
-> Najnowszy użytkownik: agness
Patron Plastusiowa
MARIA KOWNACKA



"Przepraszam, proszę, dziękuję
I szczery uśmiech życzliwy,
Lepiej się w życiu poczujesz,
spróbuj, a będziesz szczęśliwy."

Z grona osób cenionych i znanych, godnych patrona naszego przedszkola wybraliśmy Marię Kownacką. Nasza propozycja znalazła uznanie wśród dzieci, nauczycieli, rodziców i opiekunów. Uważamy, że jest to trafny wybór, ponieważ:

- To polska autorka popularnych utworĂłw dla dzieci.
- Pracowała jako nauczycielka w wiejskich szkołach.
- Twórczyni utworów scenicznych dla teatrzyków dziecięcych.
- Współorganizatorka dziecięcego teatru kukiełkowego „Baj”, dla ktĂłrego pisała sztuki.
- W czasie okupacji niemieckiej współredagowała czasopisma dla dzieci
- Wprowadziła dzieci w świat przyrody i przybliĹźała idee jej ochrony w kilkutomowej książce pt. „Razem ze słonkiem”, ktĂłra towarzyszy dzieciom w edukacji przedszkolnej.
- Wszystkie jej książki zawierają problemy współżycia rodzinnego, koleżeń„skiego oraz sprawy z codziennego życia dzieci.
- Wesoło i zajmująco opowiadała o codziennych i niecodziennych zdarzeniach w przedszkolu w utworze „Plastusiowo”. Plastuś i Miś towarzyszą dziecięcym zajęciom i problemom od pierwszego dnia w przedszkolu aĹź po koniec roku szkolnego.

"Trzeba dzieciom dać serce, piękno i uśmiech,
aby uczyły się kochać ludzi. i wszystko co je otacza"


Maria Kownacka urodziła się 11 września 1894 roku w Słupie, powiat Gostynin.
Do Ăłsmego roku Ĺźycia miała wyjątkowo pogodne i szczęśliwe dzieciń„stwo, nagła śmierć matki tragicznie zawaĹźyła na dalszych jej losach. JuĹź od roku 1912, czyli jeszcze pod zaborem, prowadziła we wsi Dębowa GĂłra (powiat kutnowski) tajne nauczanie dzieci. W latach: 1914/1915, a następnie 1918/1919 pracowała w szkole, ktĂłrą sama załoĹźyła w majątku Krzywda ( powiat łukowski). Prowadziła jednocześnie przedszkole, szkołę i kursy dla dorosłych analfabetĂłw. Robiła to samodzielnie, zupełnie bezpłatnie, mając zapewnione utrzymanie w domu siostry, Ĺźony właściciela majątku Krzywda. Lata od sierpnia 1915 roku do czerwca 1918 roku spędziła, wysiedlona, w Miń„sku Białoruskim, gdzie znĂłw z zapałem pracowała społecznie. Po powrocie do Krzywdy w czerwcu 1918 roku, witana przez ludzi ze spontaniczną radością, oddała się znowu z całym entuzjazmem pracy w swojej biednej szkole – w izbie czworakiej, bez pieca i bez podłogi. Właśnie wtedy powstały Jej pierwsze utwory pisane z myślą o pozbawionych książek chłopskich dzieciach. Zadebiutowała w 1919 roku na łamach „Płomyczka” i Płomyka”, a następnie współpracowała z licznymi czasopismami dziecięcymi. Z powodu choroby krtani Maria Kownacka rozstała się z zawodem nauczycielki. Przeniosła się Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę w Bibliotece Ministerstwa Reform Rolnych. Tu ukoń„czyła kursy bibliotekarskie; włączyła się w wir pracy twĂłrczej i działalności Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. W 1928 roku współorganizowała teatr „Baj”.

Utwory książkowe Marii Kownackiej zaczęły się ukazywać w latach trzydziestych:

„Bajowe bajeczki i świerszczykowe skrzypeczki, czyli o straszliwym smoku i dzielnym szewczyku, prześlicznej krĂłlewnie i krĂłlu Gwońşdziku” (1935)

„Deszczyk pada słonko świeci” (1935)

„Plastusiowy pamiętnik” (1936)

„Kukuryku na ręczniku” (1936)

„O Jaśku co się z Rokitą załoĹźył” (1937)

„Cztery mile za piec” (1937)

„Miała babuleń„ka kozła rogatego” (1939)

„Proszę, przepraszam, dziękuję” (1939)

Podczas okupacji Maria Kownacka przebywała na wsi, gdzie prowadziła tajne nauczanie. Do stolicy powrĂłciła w 1944 roku. W czasie Powstania Warszawskiego była współredaktorką czasopism dla dzieci „Jawnutka” i „Dziennik Dziecięcy”.

Po wojnie zajmowała się wyłącznie twĂłrczością literacką. Współpracowała ze scenami lalkowymi, placĂłwkami oświatowo – wychowawczymi, zajmowała się rĂłwnieĹź działalnością społeczną i publicystyczną.

Wielkim powodzeniem cieszył się teatrzyk „Supełka i Węzełka” wymyślony przez Marię Kownacką w 1952 roku dla dzieci z sanatorium w Szklarskiej Porębie.

Spośród licznych książek wydanych przez pisarkę po 1945 roku największe powodzenie zyskały:

„Kajtkowe przygody” (1948)

„Tajemnica uskrzydlonego serca” (1948)

„Dzieci z Leszczynowej GĂłrki” (1952) – wspĂłlnie z Zofią Malicką

„Rogaś z Doliny Roztoki” (1957 )

„Szkoła nad obłokami”(1958)

„Głos przyrody”(1963) – wspĂłlnie z Marią Kowalewską

„Plastusiowo” (1963)

„W ńšwierszczykowie” (1965)

„Wiatrak profesora Biedronki”(1965) – wspĂłlnie z Janem Edmundem Kucharskim „Skarb pod wiatrakiem”(1967) – wspĂłlnie z Janem Edmundem Kucharskim

„Wesołe przedszkole”(1969)

„Teatrzyk SupełkĂłw” (1970)

„Cztery mile za piec” (1970)

„Za Ĺźywopłotem”(1971)

oraz „Co słonko widziało” (1975 – 1978), sześcioczęściowy cykl poświęcony kalendarzowym porom roku.

W dowód uznania odznaczona została wysokimi odznaczeniami pań„stwowymi, w tym Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.

Najbardziej ceniła sobie jednak Order Uśmiechu przyznany przez dzieci w roku 1970.

Od najwcześniejszych lat swego Ĺźycia była przyjaciółką dzieci – pracowała z nimi i dla nich.

W Jej autobiografii możemy przeczytać:

„...Po wyjątkowo ciężkim, osieroconym dzieciń„stwie i młodości, nigdy nie podaję dzieciom rzeczy smutnych. (...) wszystko co piszę, staram się utrzymać w jasnych kolorach, tak, Ĺźeby na dziecięcej buzi wywołać uśmiech...”.

Uśmiech ten wywoływała na twarzach naszych dziadków i rodziców, gdy byli dziećmi i wywołuje na twarzach współczesnych czytelników. Maria Kownacka znała i rozumiała dzieci. W ciągu swego pracowitego życia napisała ponad sześćdziesiąt książek dla dzieci. Taka ilość to wynik nie tylko talentu, ale przede wszystkim wynik rzetelnej, wieloletniej, nieprzerwanej pracy. Dla dzieci poświęciła całą swoją twórczość. Tworzyła baśnie i opowiadania, pisała sztuki teatralne, zwłaszcza dla teatrów kukiełkowych, otwierała przed nimi księgę ojczystej przyrody, ukazując jej piękno i ucząc miłości do ziemi ojczystej, którą sama bardzo kochała.

Była wielkim przyjacielem dzieci, nie tylko w twĂłrczości literackiej, ale rĂłwnieĹź w Ĺźyciu codziennym.„Piszę dla Was – powiedziała kiedyś młodym czytelnikom – a kaĹźda nowa książka, ktĂłra Was cieszy, jest moją radością...”.

SpośrĂłd jej utworĂłw największą popularnością cieszył się, i cieszy do dziś, „Plastusiowy pamiętnik”.Książka ta powstała na zamĂłwienie Janiny Poraziń„skiej, Ăłwczesnej redaktorki „Płomyczka”. ZamĂłwiła ona u Marii Kownackiej cykl opowiadań„ z Ĺźycia pierwszej klasy.

2 września 1931 roku na łamach „Płomyczka” pojawiło się pierwsze z tych opowiadań„.

W formie książkowej „Plastusiowy pamiętnik” ukazał się w 1936 roku i do dziś doczekał się licznych wydań„. Póńşniej powstały jeszcze „Przygody Plastusia”, a następnie cykl audycji radiowych pt.„Kolorowe listy z Plastusiem".

ń»ycie przyrody oglądane oczami „Dzieci z Leszczynowej GĂłrki” to jeden z wielu przykładĂłw w twĂłrczości Marii Kownackiej budzenia wraĹźliwości na piękno natury, a takĹźe szacunku dla jej odwiecznych praw. Przyroda była wielką pasją Marii Kownackiej. ZauwaĹźyć moĹźna to niemal w kaĹźdej jej książce.

Poznaniu świata roślin i zwierząt poświęciła ona specjalną, napisaną wraz z Marią Kowalewską, książkę pt: „Głos przyrody”. To dwutomowe dzieło stanowi rodzaj encyklopedii przyrodniczej przeznaczonej dla 9-11- latkĂłw. Maria Kownacka znana jest rĂłwnieĹź jako autorka serii przyrodniczej pt: „Razem ze słonkiem”, przeznaczonej dla młodszych dzieci.

Podtytuł tej serii określa jej przeznaczenie: Pierwsza książka wprowadzająca w świat przyrody. Każdy tom odpowiada jednej z sześciu pór roku (przedwiośnie, wiosna, lato, złota jesień„, szaruga jesienna i zima). Poza utworami literackimi autorka zamieściła tu również fragmenty listów dzieci, zagadki przyrodnicze, rady i wskazówki dla szkolnych kółek przyrodniczych.

Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Shoutbox
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.

Brak wiadomości. Może czas dodać własną?
Losowa Fotka
Wygenerowano w sekund: 0.05 2,695,890 unikalne wizyty